وهابيون در سال 1216 هجري قمري به كربلا و نجف حمله كرده و مراقد اين دو شهر را ويران كردند. آنها همچنين عده زيادي از شيعيان را قتل عام كردند.

در حمله عبدالعزيز به شهرهاي حجاز در سال 1344 هجري قمري، وهابيون تمامي مشاهد، مزارها و گنبد ها را با خاك يكسان كردند كه از جمله آنها مي توان به گنبد عبدالله بن عباس در طايف،قبه هاي عبدالمطلب، ابوطالب، خديجه كبري وهمچنين خانه محل تولد پيامبر (صلي الله عليه آله و سلم)، محل تولد حضرت زهرا(س) در مكه و قبر منسوب به حوا در جده را اشاره كرد.

كشتارها و ويراني هايي كه وهابيون در سرزمين هاي اسلامي به ويژه مكه و مدينه مرتكب شدند و بر تعصب و كشاكش هاي فرقه اي ميان مسلمانان افزودند.

و از همه بالاتر خراب كردن معابر و معابد و آثار تاريخي مسلمين گذشته از اين كه از لحاظ ديني آنان را بدنام جلوه داد، از لحاظ فني و هنري نيز برچسب"ونداليسم" يعني پيروي از اصل تخريب آثار ذوقي را بر بدنامي آنان افزود.

وهابيون پس از قدرت گرفتن در عربستان سعودي تلاش هاي فراواني كردند تا آيين و انديشه هاي خويش را به ديگر كشورها و شهرهاي اسلامي توسعه دهند. تلاش وهابيون در ايام حج به منظور و ترويج عقايد و افكار خود باعث شد اين انديشه به صورت محدود به ديگر كشورها نيز صادر شود و علمايي مانند ابوبكر جابر الجزايري، ابن الباز، عبدالرحمان الطحان، الفوزان، العثمن والالباني ظهور يابند. در دوران معاصر نيز مذهب سلفيه وهابي از طرف علما و دانشمندان اسلامي مثل محمد عبده و اقبال توجه زيادي نشان داده شد.

هند، پاكسان، مصر، امارات، سوريه، كويت، عراق، يمن، سودان، قطر و فيليپين كشورهايي هستند كه انديشه هاي سلفيه وهابي در اين كشورها راه يافت . از مهمترين كشورهايي كه سلفيه وهابي در آن نفوذ فراواني يافت الجزاير است.

و اين روزنه اي كوچك بود براي شناخت انديشه هاي وهابيون

مساله ي توحيد بيش از همه فكر محمد بن عبد الوهاب را به خود مشغول كرده بود. به نظر او اساس توحيد اعتقاد به اين است كه خداي يگانه آفريدگار اين عالم است و بر آن چيره است و قوانين آن را وضع كرده، قوانيني كه جهان ما بر پايه ي آن مي چرخد و در ميان آفريدگان كسي يا چيزي نيست كه در كار آفرينش و فرمان راندن بر ان با او شريك باشد و او را در اداره امور عالم به چيزي يا كسي نيازمند نيست. سود و زيان بندگان همه از اوست.

محمد بن عبد الوهاب مي گفت" خداي تعالي به تنهايي شارع عقايد است و اوست كه حلال و حرام را بيان مي كند." محمد بن عبد الوهاب و همفكران او معتقدند ضعف مسلمانان و سقوط عظمت ايشان سببي جز فساد عقيده ندارد.

نهضت وهابيه هرچند در آغاز به نام اصلاح و پيراستن اسلام بدعت گمراهان و بازگردانيدن آن به شيوه سلف صالح آغاز شد اما در عمل خود به صورت يكي از موانع رشد و پويايي و پيشرفت انديشه مسلمانان درآمد چنان كه پيروان اين نهضت تا اين اواخر در شمار بي خبرترين و وامانده ترين ملت ها ي مسلمان بودند.

ادامه دارد...بالا

منتظر قسمت آخر باشيد...

جنبش وهابيت

زعيم و پيشوايايي اين نهضت كه اعراب آن را وهابيت و فارسيان آن را وهابي گري ناميده اند محمد ابن عبدالوهاب مجدي نام دارد.

نام وهابيت توسط مخالفان به آنها داده شده و ميان اروپاييان نيز با همين نام مشهور شده اند، پيروان خود را " الموحدون" و مذهب يا طريقه خود را " محمديت" ناميده اند.

اين گروه خود را سني و پيرو مذهب احمد بن حنبل مروزي مي دانند.

طريقه وهابيه

1. هرچيزي كه به جز خداي تعالي مورد عبادت قرار گيرد خطاست و هر كسي كه اين قبيل چيزها را عبادت كند سزاوار مرگ است.

2. ذكر نام پيامبر، ولي، يا فرشته اي در نماز شرك است.

3. اگر غير از خدا كسي شفاعت جويند كفر است.

4. هر كسي براي روا گشتن حاجات خود از غير خدا ياري بخواهد كافر است.

5. علمي كه مبتني بر قرآن مجيد، سنت پيامبر اكرم و استنباط هاي ضروري عقل نباشد، كفر است.

6. افكار قدر( قدرت داشتن انسان براي انجام كارهاي در همه افعال به معني الحاد و بدعت است.)

7. تفسير قرآن بر پايه تاويل كفر است.

ادامه دارد...

وهابيت، مروج انديشه هاي سلفي

پس از ابن تيميه از جمله كساني كه تلاش كرد عقايد و افكار وي را ترويج كند، محمد بن عبدالوهاب موسس فرقه وهابي بود. شيخ محمد در سال 1115 هجري قمري در شهر عينيه در بلاد نجد متولد شد. وي از كودكي به مطالعه كتاب هاي اسلامي از جمله تفسير و عقايد مي پرداخت. از جمله كتبي كه مورد مطالعه وي قرار گرفت، كتاب هاي ابن تيميه بود. شيخ محمد بسياري از عادات مردم نجد را زشت مي شمرد و وقتي براي انجام حج عازم مكه و سپس مدينه شد در آنجا استغاثه (دادخواهي كردن ، ياري طلبيدن ) به حضرت رسول(صلي الله عليه و اله وسلم) را مشاهده و با آن مخالفت كردو شيخ محمد در سال 1160 به درعيه در نزديكي رياض تبعيد شد و پس از مدتي به توصيه ي همسر امير محمد بن سعود( جد خاندان آل سعود)، حاكم درعيه وي را مورد تفقد قرار داده سپس با وي بيعت كرد تا اولين حكومت مذهبي طبق آيين وهابيت تشكيل شود.

ادامه دارد...بالا

افكار سلفيه به وسيله ي مجله "المنار: محمد رشيد رضا يكي از سلفيان بزرگ" در ميان متجددان مسلمان در همه اقطار اسلامي منتشر شد و از مراكش تا جاوه طرف داراني يافت. در هند مخصوصا جماعتي راكه به عنوان "فرائضي" مشهوراند نيز به عنوان سلفيه خوانده مي شوند. شك نيست كه مصلحان قصدشان از اين دعوت در آغاز اصلاح ديني بوده، ولي بررسي رشيدهاي اين نهضت نشان مي دهد كه دلائلي كه از سوي پيشگامان آن ارائه مي شود بيشتر اجتماعي و فرهنگي و به ويژه سياسي است تا اخلاقي و روحاني اشاره مداوم به اوايل اسلام يكي از خصوصيات عمده نهضت سلفيه است و از همين جاست كه پژوهشگران، اصلاح گران سلفيه را گاه متهم به " اعتياد به گذشته" كرده اند.

نظرگاه سلفيه را در امور زير مي توان خلاصه كرد:

1. قرآن

2. حديث

3. رد تقليد

4. مفهوم جديدي از اجتهاد و اجماع و تمايز ضروري ميان مبادات و عادات.

ادامه دارد...

ابن تيميه كه كتاب (منهاج السنه) را در رد كتاب (منهاج الكرامه في اثبات) علامه حلي و رد عقايد شيعه نوشت، بر اين باور است كه ندبه كردن و نوحه گري بر ميت حرام است و حتي وهابيون اين عمل را گناه كبيره مي دانند. ابن تيميه شيعيان را اهل بدعت و ضلالت مي داند و ايجاد ساختمان و بالا بردن غير از حد معمول قبور يا استغاثه و توسل به پيامبر (ص) و شفيع قرار دادن آن حضرت را حرام دانسته و چنين كساني راهمانند بت پرستان مي داند.

جنبش هاي سلفيه

طريقه سلفيه نوعي تجدد در مذهب حنبلي و وهابي محسوب مي شد و پيروان آن معتقد بودند كه قطع نظر از صنايع و فنون جديد و مسلمين نبايد چيزي از فرنگي ها اخذ و اقتباس كنند. سلفيه در مبارزه با صوفيه و با معتقدان به زيارت مقابر، كه آنها را قبوريان مي خوانند، شباهت و اشتراك عقيده با وهابيه دارند.

ادامه دارد...

از برجسته ترين شخصيت هاي مروج انديشه هاي سلفيه، ابوالعباس احمد بن عبدالحليم حراني معروف به ابن تيميه در قرن هفتم و هشتم هجري است كه عقايد و انديشه هاي وي بعدا بنيان فكري و اعتقادي وهابيون را تشكيل داد. اين تيميه از جمله شخصيت هايي بود كه هنگام بحث با سفسطه به سخناني خارج از موضوع مي پرداخت و كم تر مجال سخن گفتن به طرف مقابل مي داد. لذا براي بحث با او افراد معيني كه بتوانند در برابر وي مقاومت كنند از پيش انتخاب مي شدند.

ابن تيميه معتقد بود پاره اي از اعمال كه عموم مسلمانان آنها را جايز يا حتي مستحب مي دانند، شرك و موجب خروج از دين است. وي اعتقاد داشت اگر كسي صرفا به قصد زيارت قبر پيامبر به مدينه سفر كند و هدف اصلي وي از اين سفر مسجد النبي نباشد از شريعت اسلام خارج است و اگر قبر پيامبر يا ديگري را زيارت كند و از او طلب حاجت كند، اين امر حرام و شرك است.

وي در كتاب معروف فتاوي الكبري مي نويسد:

اگر همسايه مسجد نمازش را در مسجد نخواند و در جماعت حاضر نشود، بايد او را توبه داد و اگر توبه نكر قتلش واجب است. وي همچنين مي نويسد: هر كسي گمان برد نماز و دعا و ذكر در مشاهد، افضل از مساجد است چنين كسي كافر است...

ادامه داد...

سلفيه چگونه بوجود آمده و چه نظراتي دارند؟

اشاره اي به تاريخچه ي پيدايش سلفيه

سلفيه گروهي از پيروان مذهب احمد بن حنبل هستند كه در قرن چهارم هجري ظهور كردند.اين گروه عقايد خود را منتسب به احمد بن حنبل مي دانند و به اين علت خود را سلفيه ناميده اند، چون مدعي بودند در اعمال، افعال و اعتقادات ديني و مذهبي خود تابع سلف صالح يعني اصحاب پيغمبر و تابعين هستند. در قرن چهارم هجري جدال ها و مناقشات شديدي بين سلفيون و گروه اشاعره و معتزله به وقوع پيوست. آنها در مخالفت با ديگر گروه ها بر اين باور بودند كه عقايد اسلامي را به همان نحوي كه در عصر صحابه و تابعين پيامبر بوده، بايد ترويج كرد.

سلفيه توحيد را اصل اول اسلام مي دانند، اما برخي امور از قبيل توسل، جشن مبعث و ميلاد پيامبر، زيارت قبر پيامبر، بر پا داشتن شعائري در اطراف ضريح و خواندن دعا روبه روي قبور پيامبران يا اولياء‌خدا را منافي توحيد مي دانند...

ادامه دارد