مرا صدا بزن، صدايت آرامم ميکند.
باور کن دلي را که صادقانه احساس تورا درک ميکند.
کاش ميتوانستم تمام بغض هاي دوري تو را در خود بکشم.
من، تو و مهربانيت را به دست لطيف باران ميسپارم...
و تمام خوبي هايت را پر از بوي باران ميکنم...
مرا باور کن!
-----------------------------------------------------------
پي نوشت: نمي دونم اين نوشته رو از كجا آوردم، صرفا چون زيبا بود گذاشتمش...
+
نوشته شده در 87/04/05 توسط غريب در پيراهن
|