همه ی ما تشنه ی محبت هستیم. مهر بدهیم و مهر دریافت کنیم. با این حال همه بیمناکیم، سخت بیمناک. بیم آن داریم که دست یاری دراز کنیم به سوی یکدیگر و دستمان را پس زنند، یا آن که خودخواه جلوه کنیم و به همین روی دریغ می داریم مهری را که باید نشان دهیم. بر لبهایمان قفل می زنیم تا کلامی مرهم بخش بر زبان نیاوریم و چون رنج دیده ای را می بینیم به سوی دیگر می نگریم یا اموال خود را سخت در آغوش می فشاریم از باب حفاظت و پوسته ی ضخیم تر بر روی آن می کشیم تا در برابر اسیب مقاوم تر شود، چون حیوانات که غریزشان به آنان حکم می کند که برای بقا باید بجنگند، به روی یکدیگر چنگ و دندان نشان می دهیم اما ما آن حیوانات نیستیم که باید یکدیگر را نابود کنیم تا زنده بمانیم...