تو مرا به نام مي خواني، نامت را نمي دانم. تو به من اشاره مي كني، اشاره نمي توانم. من، براي آن كه چيزي از خود به تو بفهمانم، جز چشمهايم چيزي ندارم.

از کتاب: روزگار غریبی ست، نازنین/احمد شاملو/کتاب اول

******************************

...انسان نیاز دارد که دوست بدارد و او را دوست بدارند ...

امام علی (ع) : ناتوان ترین مردم کسی است که از دوست یافتن ناتوان باشد و از آن ناتوان تر آنکه دوستان را از دست بدهد و تنها بماند

از کتاب جاذبه و دافعه علی (ع)استاد مرتضی مطهری

********

آدم وقتی با یک احمقی مثل خودش دوست می شود هزاری که با او صمیمی ...

باشد و صمیمیتشان هر قدر هم که باشد باز در حضور هم خیلی چیزها را با سکوت می گذرانند و اصولا هر چه صمیمیت بیشتر می شود سکوت بیشتر می شود یعنی وقتی صمیمیت و نزدیکی زیاد باشد نگاه ها و حرکات جای کلمات را می گیرند و احتیاجی به حرف زدن دیده نمی شود، روی این اصل میان دو دوست خیلی چیزها یعنی بیشتر چیزها به سکوت گذرانده می شود. ..(نامه به علی اصغر خبره زاده سه شنبه 12 اسفند 1328)

از کتاب نامه های جلال آل احمد به کوشش علی دهباشی

********************************

پی نوشت: تو کتابایی که تو این هفته خوندم مطالب مشترکی دیدم که دیدم بد نیست اگه بنویسمشون البته تو کتاب(در خدمت و خیانت روشنفکران /جلال آل احمد)که تازه شروع کردم به خوندنش مطلبی در مورد دوستی ندیدم اما بسیار کتاب جالبیه پیشنهاد می کنم حتما بخونیدش