از برجسته ترين شخصيت هاي مروج انديشه هاي سلفيه، ابوالعباس احمد بن عبدالحليم حراني معروف به ابن تيميه در قرن هفتم و هشتم هجري است كه عقايد و انديشه هاي وي بعدا بنيان فكري و اعتقادي وهابيون را تشكيل داد. اين تيميه از جمله شخصيت هايي بود كه هنگام بحث با سفسطه به سخناني خارج از موضوع مي پرداخت و كم تر مجال سخن گفتن به طرف مقابل مي داد. لذا براي بحث با او افراد معيني كه بتوانند در برابر وي مقاومت كنند از پيش انتخاب مي شدند.

ابن تيميه معتقد بود پاره اي از اعمال كه عموم مسلمانان آنها را جايز يا حتي مستحب مي دانند، شرك و موجب خروج از دين است. وي اعتقاد داشت اگر كسي صرفا به قصد زيارت قبر پيامبر به مدينه سفر كند و هدف اصلي وي از اين سفر مسجد النبي نباشد از شريعت اسلام خارج است و اگر قبر پيامبر يا ديگري را زيارت كند و از او طلب حاجت كند، اين امر حرام و شرك است.

وي در كتاب معروف فتاوي الكبري مي نويسد:

اگر همسايه مسجد نمازش را در مسجد نخواند و در جماعت حاضر نشود، بايد او را توبه داد و اگر توبه نكر قتلش واجب است. وي همچنين مي نويسد: هر كسي گمان برد نماز و دعا و ذكر در مشاهد، افضل از مساجد است چنين كسي كافر است...

ادامه داد...