"مناجات".... سيد مهدي شجاعي

.

.

... عسل بانوي من! روزگاري ست_ چه بد!_ كه ديگر كلام عاشقانه، دليل عشق نيست، و آواز عاشقانه خواندن، دليل عاشق بودن...

***

اي معشوق ازلي!

عموم آدميان علي الخصوص مدعيان عاشقي، در مقوله ي عشق عوامند. الفباي سختِ دوست داشتن را به ما بياموز!

.

.

...خلوص، حاليا قصه يي ست فرسوده؛ و عشق را تنها_ شايد_ طبيباني هرزه در دكان هايشان، به شنيع ترين شكل ممكن، تجربه كنند....

***

خدايا! اگر خلايق به حلال تو قناعت مي كردند، شياطين را اين چنين چيره خويش نمي يافتند. به غناي ما در حلالت بازار شيطان را كساد كن.

خدايا!

شيطان و نفس به هم دست داده اند تا بندگان خوب تو را زمين بزنند. بي مساعدت تو مقاومت ممكن نيست.

.

.

... عسل! نامه هاي عاشقانه ي پر شور نوشتن، از متداولترين بازي هاي مبتذل عصر ما شده است؛ چرا كه عشق را محك نمي توان زد، و هيچ معياري در كار نيست.

عشق، آنگاه كه به واژه تبديل شد، و به نگاه، و به آواز، و به نامه، و به اشك، و به شعر، و در بسته بندي هاي كاملا متشابه به مشتريان تشنه، عرضه شد، در هر بازار غير مسقفي هم مي توان آن را خريد و به معشوق، هديه كرد؛ و همين عشق را تحقير كرده است.

عزيز من!

توليد انبوه، راه را، مدتهاست كه بر نامكرر بودن عشق بسته است...

***

خدايا! به ما آداب عاشقي بياموز و اصول عشقبازي و راه و رسم كرشمه شناسي.

.

.

اي عزيز! آن چنان غريق درياي غربتمان مكن كه به سمت هر خاشاك عاطفه اي دست نياز دراز كنيم. پناه بر تو از تنهايي و غربت و بي كسي.

.

خدايا! آنقدر تعابير دوست داشتن، براي غير تو مستعمل شده كه نمي دانم با كدام واژه بگويم: دوستت دارم