همه گل بود، ولي روح نداشت
سايه اي مضطرب و لرزان بود
چهره اي سرد و غم انگيز و سياه
!گوئيا مرده ي سرگردان بود

شمع خاموش شد از تندي باد
!اثر از سايه به ديوار نماند
كس نپرسيد كجا رفت، كه بود
!كه دمي چند درين جا گذراند

اين منم خسته در اين كلبه ي تنگ
جسم درمانده ام از روح جداست
،من اگر سايه ي خويشم، يا رب
روح آواره ي من كيست، كجاست؟

"فريدون مشيري/برداشت از دفتر" تشنه ي آوار